سخنرانی ها معمولا آنقدر خنده دار بودند که عبارت های بکار رفته در آن تا روزها و هفته ها سوژه خنده بچه های مدرسه بود و البته باز هم میگویم زور بیخود میزدند این مرد آنقدر در روح و جسم بچه ها فرو رفته بود که به سادگی نمیشد آن را خنثی کرد و در بلند مدت هم دیدیم حتی با برنامه های فرهنگی هم نمیشود با هنر مقابله کرد
به عقیده من و خیلی های دیگر که دوران جوانیمان را در فضائی کاملا بسته گذراندیم یک مسئله اثبات شده است که :
هیچ راهی برای مبارزه و مقابله با هنر وجود ندارد ، تنها راه مقابله با هنر ارائه هنری برتر و بهتر است
که این هرگز در حد و اندازه مودیان هنر ستیز آن دوران نبود و به تجربه هم ثابت شد که تمامی متد این عزیزان به طور قطع با شکست روبرو شد و همه هنرمندانی را در آن دوران تقبیح میکردند در بین اکثریت جوانان محبوب ترین ها بودند
آری نوشته من در مورد محبوب ترین مرد دهه هشتاد و نود میلادی در تمامی این کره خاکی است ، به جرات میتوان گفت هیچ کس هیچ سیاست مداری هیچ نویسنده ای هیچ مرد و زنی نتوانسته و شاید نخواهد توانست مانند این بشر در بین تمامی نژاد ها تمامی ملیت ها در اقصی نقاط این دنیای پهناور محبوب باشد وهمه را گرد هنرش و زیر یک چتر گرد آورد
آلبوم های او را همه میدیدند ، حتی مخالفین اندکش ، او براستی از همه بهتر و کامل تر انسان ها را دور هم جمع کرد و زیر یک پرچم ، پرچمی به نام هنر گرد آورد ، او کسی بود که فعل خواستن را براستی برای همه صرف کرد و به همه نشان داد که آدمی میتواند به همه آرزوهایش برسد حتی آرزوهای به ظاهر دست نیافتنی او به معنای واقعی یک پیشرو بود پیشرو در موسیقی و حتی نوع زندگی
آری او به قول مدیر عزیز دبیرستان ما " جایکل ماکسون " بود که دیشب بعد از پنجاه سال فعالیت هنری ( چون از کودکی فعالیت میکرده است این عدد خیلی هم اغراق آمیز نیست ) از دنیا رفت پنجاه سالی که برای اهالی هنر بسیار زود گذشت و برای خود او به قدر چشم بر هم زدنی
برایش آرزوی آمرزش دارم و معتقدم هنرمند ها هرگز نمی میرند
پی نوشت : نوشته ای که خواندید صرفا یک نگاه از زاویه هنری به ایشان بود پس لطفا بعضی از دوستان نفرمایند از لحاظ اخلاقی چنین بوده و چنان بوده اول اینکه هیچ یک از تهمت ها (حتی تهمت های مدیر آگاه بیرستان ما ) در دادگاهی ثابت نشد و دوم اینکه هرچه آدم بزرگتر باشد شایعات به دورش بیشتر میچرخد
